را در حال عريان بر او بزنند و اگر او را با لباس و پوشيده يافتند تازيانه را در حالى كه با لباس است بر او بزنند و در اين حكم فرقى بين زن و مرد نمىباشد . مرحوم شيخ طوسى و جماعتى از فقهاء به مضمون اين حديث عمل كرده‌اند ولى از نظر ما اجود و رأى نيك و پسنديده همان اوّل است زيرا همانطورى كه گفتيم بدن زن عورت بوده و نبايد در وقت زدن تازيانه برهنه و عريان گردد اگرچه در وقت عمل برهنه ديده شده باشد بخلاف مرد كه جسد او عورت به حساب نمىآيد . و امّا روايتى كه چنين حكم نموده ، بايد بگوئيم سندش ضعيف و غير قابل اعتماد است . قوله : ثيابها عليها : ضمائر مؤنث به [ مرئه ] راجع مىباشند . قوله : لئلّا يبدو جسدها : ضمير در [ جسدها ] به [ مرئه ] عود كرده و معناى عبارت اينست كه تا بدين ترتيب بدن زن ظاهر و نمودار نگردد . قوله : فانّه عورة : ضمير در [ فانّه ] به جسدها راجعست . قوله : و روى ضرب الزّانى على الحال التى الخ : اين روايت را مرحوم شيخ الطائفه در كتاب تهذيب ج ( 10 ) ص ( 22 ) به اينشرح نقل فرموده است : حسين بن سعيد ، از محمّد بن يحيى ، از طلحة بن زيد ، از مولانا الصّادق عليه السلام از پدر بزرگوارش عليهما السلام قال : لا يجرّد فى حدّ و لا يشنج يعنى يمد و قال : يضرب الزّانى على الحال الّتى يوجد عليها ان وجدها عريانا ضرب